هوای خانه چه دلگیر میشود گاهی
از این زمانه دلم سیر میشود گاهی

عقاب تیزپر دشتهای استغنا
اسیر پنجه ی تقدیر می شود گاهی

صدای زمزمه ی عاشقانه آزادی
فغانو ناله ی شب گیر میشود گاهی

نگاه مردم بیگانه در دل غربت
به چشم خسته ی من تیر می شود گاهی

مبر ز موی سپیدم گمان به عمر دراز
جوان ز حادثه ای پیر می شود گاهی

بگو اگر چه به جایی نمی رسد فریاد
کلام حق دم شمشیر می شود گاهی

بگیر دست مرا آشنای درد بگیر
مگو چنین و چنان، دیر می شود گاهی

بسوی خویش مرا می کشد چه خون و چه خاک
محبت ست که زنجیر می شود گاهی

گاهی میان روزهای معمولی،
یک جای خالی کوچک پیدا می‌شود.
نه آن‌قدر بزرگ که فریاد بزند،
نه آن‌قدر کوچک که نادیده گرفته شود.
فقط یک سکوت آرام که یادآوری می‌کند
بعضی حضورها، حتی از دور،
جای خودشان را در هوا نگه می‌دارند.
و آدم بی‌آنکه بخواهد،
دوباره به سمت همان پنجره می‌رود...

گاهی دلت می‌خواهد چیزی بنویسی که مال خودت باشد.
نه برای کسی، نه برای جواب دادن به حرفی...
فقط برای اینکه بدانی هنوز می‌توانی از میان همه این شلوغی‌ها،
چند خط آرام پیدا کنی.
امروز یکی از همان روزهاست.
هوا سنگین است و دل کمی سبک‌تر از دیروز.
--- حال الان من : من مرد تنهای شبم----

دقت کردید اگر از لحاظ روحی تامین باشید و مالی تامین نباشید باز آرومی؟

و اگر از لحاظ مالی تامین باشی و روحی تامین نباشی باز نا آرومی

دلا خو کن به تنهایی که از تن ها بلا خیزد

سعدی شیرازی می فرماید :

دَرِ میر و وزیر و سلطان را

بی‌وسیلت مگرد پیرامَن

سگ و دربان چو یافتند غریب

این گریبانْشْ گیرد آن دامن

بیاموزمت کیمیای سعادت

ز هم‌صحبت بد جدایی جدایی

سلام

سلام

منم احسان