گاهی میان روزهای معمولی،
یک جای خالی کوچک پیدا می‌شود.
نه آن‌قدر بزرگ که فریاد بزند،
نه آن‌قدر کوچک که نادیده گرفته شود.
فقط یک سکوت آرام که یادآوری می‌کند
بعضی حضورها، حتی از دور،
جای خودشان را در هوا نگه می‌دارند.
و آدم بی‌آنکه بخواهد،
دوباره به سمت همان پنجره می‌رود...

گاهی دلت می‌خواهد چیزی بنویسی که مال خودت باشد.
نه برای کسی، نه برای جواب دادن به حرفی...
فقط برای اینکه بدانی هنوز می‌توانی از میان همه این شلوغی‌ها،
چند خط آرام پیدا کنی.
امروز یکی از همان روزهاست.
هوا سنگین است و دل کمی سبک‌تر از دیروز.
--- حال الان من : من مرد تنهای شبم----

دقت کردید اگر از لحاظ روحی تامین باشید و مالی تامین نباشید باز آرومی؟

و اگر از لحاظ مالی تامین باشی و روحی تامین نباشی باز نا آرومی

دلا خو کن به تنهایی که از تن ها بلا خیزد

سعدی شیرازی می فرماید :

دَرِ میر و وزیر و سلطان را

بی‌وسیلت مگرد پیرامَن

سگ و دربان چو یافتند غریب

این گریبانْشْ گیرد آن دامن

بیاموزمت کیمیای سعادت

ز هم‌صحبت بد جدایی جدایی

سلام

سلام

منم احسان